Ahlak Eğitimi

Hz. Peygamber (sav) anlatmıştı;

Bizden önce yaşayanlardan üç kişi yola çıktılar. Akşam olunca, geceleme ihtiyacı onları bir mağaraya sığındırdı ve içine girdiler. Ancak, dağdan kayan büyülçe bir kaya yuvarlanıp mağaranın ağzını üzerlerine kapadı. Aralarında;

“Bizi bu kayadan salih amellerimizi şefaatçi kılarak Allah’a yaptığımız dualar kurtarabilir” dediler. Bunun üzerine içlerinden biri anlatmaya başladı;

“Benim annem babam çok yaşlıydı. Onları çok kollar, akşam olunca onlardan önce ne ailemden, ne de hayvanlarımdan hiçbirine yedirip içirmezdim.” dedi. “Bir gün ağaç arama işi beni uzaklara attı. Eve döndüğümde ikisi de uyumuştu. Onlar için sütlerini sağdım. Hala uyumakta idiler. Onlardan önce aileme ve hayvanlarıma yiyecek vermeyi uygun bulmadım, onları uyandırmaya da kıyamadım. Geciktiğim için çocuklar ayaklarımın arasında kıvranıyorlardı. Ben ise süt kapları elimde, onların uyanmasını bekliyordum. Derken şafak söktü.”

Adam bu olayı anlattıktan sonra, dua için ellerini göğe kaldırdı ve;

“Ey Allah’ım! Bunu senin rızan için yaptığımı biliyorsan, yolumuzu kapayan şu taştan bizi kurtar!” dedi. Bu duanın akabinde taş bir miktar açıldı. Ama bu, dışarı çıkmalarını mümkün kılacak bir açıklık değildi. Bunun üzerine ikinci adam söz başladı;

“Ey Allah’ım!” dedi.”Benim bir amca kızım vardı. Onu herkesten çok seviyordum. Ondan kam almak istedim. Ama o bana yüz vermedi. Fakat gün geldi kıtlığa uğradı, yardım için bana başvurmak zorunda kaldı. Ona kendisini bana teslim etmesi karşılığında yüzyirmi dinar verdim. Mecburen kabul etti.Ancak, arzuma nail olacağım sırada;

‘Allah’ın mührünü gayrimeşru surette bozman sana haramdır.’ dedi. Bunu üzerine ben de ona temasta bulunmaktan sakındım ve insanlar arasında en çok sevdiğim kimse olduğu halde onu bıraktım. Verdiğim altınları da geri istemedim.”

Adam bunu anlattıktan sonra, Allah’a dua için ellerini açtı ve;

“Ey Allah’ım!” dedi. “Eğer bunları senin rızan için yapmışsam, bizi bu sıkıntıdan kurtar!” Bu dua üzerine kaya yerinden biraz daha kımıldadı. Ama onların çıkabileceği kadar açılmadı. Çaresiz, mağarada bekleşmeye devam ettiler. Bu esnada, son bir ümit, üçüncü şahıs başından geçen bir olayı anlatmaya başlamış bulunuyordu;

“Ey Allah’ım! Ben işçiler çalıştırıyordum. Ücretlerini de derhal veriyordum. Ancak bir tanesi, bir farak pirinçten ibaret olan ücretini almadan gitti. Ben de onun parasını onun adına işletip kar ettirdim. Öyle ki çok malı oldu. Derken uzun seneler sonra bu işçim çıkageldi ve;

‘Ey Abdullah!’ dedi.’Bana olan borcunu öde.’

Ben de;

‘Bütün şu gördüğün sığır, davar, deve ve köleler senindir. Git, bunları al götür!’ dedim.

Adam;

‘Ey Abdullah!Benimle alay etme!’ dedi.

Ben tekrar;

‘Kesinlikle alay etmiyorum. Git, hepsini al götür!’ dedim. Adam hepsini alıp götürdü.

“Ey Allah’ım! Eğer bunu senin rızan için yaptıysam, bize şu halden bir kurtuluş nasip et!”

Adamın bu duasının hemen akabinde kaya tamamen açıldı.Çıkıp yollarına devam ettiler.